آره؟

 باز هم من و تنهایی هایم.......                                                                                                    

عشق یعنی درصداقت باتو،یاری داشتن             عشق یعنی دردل وجان اسم توبگذاشتن            

عشق یعنی تکروی دریادواحساس رفیق              لحظه ای راهی شدن درکوی عشاق شفیق       

نام خودرابرزبان عاشقی بگذاشتن                     بریکی عاشق شدن بردیگری دل داشتن          

درره معشوقه ات جان رابه کف قربان کنی         پشت سرشیرین وفرهادی به دل ارزان کنی     

بهرروزبی کسی تنهاکس ماباشی و                    قهروبداخمیٌ عشاقی توبرزندان کنی              

روزراهمچون سیاهی شب هجران کنی                هرچه بردل بی من افتد،باعدوآن سان کنی      

عشق یعنی اوج پروازفرشته تاخدا                      عشق یعنی باتوتاآخرولی ازغم جدا                 

عشق یعنی پرکشیدن تادل شیدای تو                    عشق یعنی نام توبردن،شدن شیدای تو            

        لحظه ای بامن نشین وقلب سوزانم ببین                عشق رادرتاروپودم بین،به دورازقهروکین     

مهرخودرایک زمان اندردل من کاشتی                 لیک خودای سنگدل قلب مرابرداشتی؟          

باورت کردم به روزوشب که غمخوارم شوی         یارمن باشی نه آنکه خوددل آزارم شوی        

باوجودخوبرویی یاکه زشتی وبدی                       من بگویم عشق یعنی نام توبرهرلبی......       

یادت هست که برایم خواندی:                                                                                                       

وگهگاه دوخط شعری که خودناچیز است وگویای همه چیز،وای برمن اگرتوآن گم کرده ام باشی

میگفتی وقتی این ترانه رامی خوانی بی اختیارمن رابه یادمیآوری، بازهم به خاطرآوردی؟                              

آه که چه بی صداشکستی،اول خودراوبعدمن را،چه بی صدادلم راشکستی،دلی که تازه پرپرت شده، دلی که تازه زمزمهُ عشقت رادرخوداحساس کرده.......                                                                                      

داشتم فراموشت میکردم امابازدوباره دیدمت توغمهاغوطه ورشدم چرا                                               

          داشتم فراموشت میکردم اماتاصدات رسیدبه گوش من شکستم بی صداچرا

داشتی میرفتی ازخیال من خزون میبردبهارمن دیدم توروخزونم جون گرفت                                         

اون مردسردوساکتی دوباره بانگاه گرم وبی ریابه عاشقی زبون گرفت   

چرادوباره اومدی صداروجون دادی گل بهاروزخم دل دوباره تازه شد                                                

شوق نگاه خسته مودوباره دوختی آخرستاره حسرتم بی اندازه شد          

یاراحتم کن وواسه همیشه دل روبکن زریشه ازخیال سردمن برو                                                      

یاباغبون شوبازگلاروبازنشون بده بهاروتووجودخسته ام برو              

 چه بی پرواعشقم رافریادزدی ونشنیدم؛اوایل آشنایی رابه یادبیاور:توبودی که هرروزازشوق دیدارم می مردی وقدم به قدمم راگل می افشاندی.نفست، قلبت، روحت، عشقت، آرام جانت،همدمت، دنیایت، آخرتت، همه وهمه درمن خلاصه شدوتواین رابه گوشم خواندی.                                                                                

هرروزم راباگلی زینت دادی، رزهای زیبایت راهنوزدارم، عطرنفسهایت هنوزدردفترم است، هنوزگریهُ باران تورایادم می آورد، هنوزقاب عکس خالی روی دیوارتوراصدامیزند.مسلمانی بودی که ازعشقم کافرشدی، خدایم خواندی وعبادتم کردی، به خاطرم مردی وزنده شدی، برای نزدیکی به من، مهاجرشهرم شدی، باتمام دلبستگیهایت وداع کردی تامراداشته باشی ومن!                                                                                                  

بادیدن تمام این دلبستگیها، باوجوداین احساس پاک وخانمان سوزت، باتماشای آب شدن وجودت به خاطرمن، باوجودوساطت گاه وبیگاه همراهانت برای پیونددوبارهُ ما، باوجودتمام حرفهای دوستانت مبنی برغلط بودن جداییمان به خاطرنیازوافرتوبه من،وباوجودتمام چیزهایی که توبهترازمن میدانی وخدابهترازتو، شایدخیلی ساده وبچه گانه، سقفم راازتوجداکردم وبی توجه به فریادت که:"برگرد"، رفتم وبرنگشتم.                                    

                   همیشه می خواستی بدانی علت رفتنم را: مادرگفت فقط یک نگاه به عشق حلال است امامادرنگفت اگرهمان یک نگاه خرابت کردچه کن.فقط گفت ازهوس حذرکن.توازهمان یک نگاه مهرم دردل نشاندی وشروع  به زمزمهُ ترانه های عاشقی کردی ومن که طعم عشق رانچشیده بودم میان دوراهی عشق وهوس، عشقت راهوس خواندم وحذرکردم.مادرتحسینم کردکه اورابه عشقت نفروختم.                                                       

دل رازیرپانهادم وقتی برایت میمردم؛وداعی جانسوزبودوبرای توبس ناگواراترفقط درذهن ثبت شدکه:

بی توبودن رابرای باتوبودن دوست دارم.........                                                                      

روزهاازوداعمان میگذردومادرحالامیگویدومی فهمدکه شایدعشقت عشق بوده نه هوس،تازه متوجه درخودفرورفتنم بعدازوداع باتوشده دیگربرایش ثابت شده که سکوتم تنهاوقتی شکسته می شودکه نامی ازتوببرد.حالامیبیندکه چگونه سرگردان وحیرانمان کرد.خودرامیبخشدکه اینگونه بادلمان بازی کرد؟                                                      

بعدازتواجرای خواسته هایشان هنوزهم برایم واجب بوداما انجام این واجب، مثل گذشته همراه باعشق نبود، فقط برای رفع تکلیف اطاعت ازحرف پدرومادربود.دیگرنتوانستم به آدمهای رنگارنگی که مورد پسندشان بود، نگاه کنم.چون درهریک به دنبال ذره ای ازمهرتومی گشتم وهیچ یک به نظرم عطرت رانداشتند، عشقت رانداشتند، گرمی نفست ومعجزهُ کلامت، فقط مخصوص خودتوست؛ وتو، تویی که هرروزنگاهت رابه نگاهم می دوختی، درجایی قدم می نهادی که جای قدم من بود، ازصبح تاشام بانگاهت به دنبالم بودی، نامه هایت کیسه کیسه درخانه می افتادتاجایی که پستچی هم میدانست عطرنامه هایت را، پشت پنجرهُ اتاقم رابارزمی پوشاندی، جانت رافدایم میکردی، می خواستی بهشت رادردنیابرایم بسازی، خوشبخت ترینم کنی، تویی که حاضربه دیدن اندکی غصه درچهره ام نبودی، تویی که پایم رابوسیدی تانروم، تویی که بی من می مردی، بی من پوچ بودی وهیچ.حالاکجایی؟

کجایی که همدم تنهایی ام شوی؟هم نفس روزبی نفسی، آغوشت کجاست تادرهمان یک ذره جااحساس آرامش کنم، دستهایت کجاهستندتانوازشم کنند،ترانه هایم راسرودم تابیایی وبخوانیشان،اماهمیشه کسی که میرودبازگشتی ندارد،شیرین هم بی فرهادماند ولیلی بی مجنون مردومابی هم، وعده به دیدارقیامت داده بودی.برسروعده بمان که می مانم.                                                                                                                                  

جابرای نوشتن کم است وحرف برای گفتن زیاد.گفته بودی ازحالم بیخبرت نگذارم، باشد.پس ببین مرا، ببین مراکه بی توچه سان نفس میکشم وحال به جایی میروم که توبعدازرفتنم، رفتی.عهدی رامیشکنم که میگفتی تونخواهی شکست، کدام راباورکنم؟ اینکه برسرپیمان هستی یااینکه کلاغهاراست میگویند که.......................................

به راستی عشقی دیگردرسرپروراندی یا بازهم شایعات دارند ذهنم رامیخراشند؟                                       

شعری که گفتی برایت فقط یک شعرساده نیست رابنویسم؟ یادت هست کجابرایم نوشتی اش؟ مینویسمش تاتسلای دل سوخته ام باشد:                                                                                                                       

اگه حتی عطردستای توازیادم بره    یااگه خورشیدچشمای توازیادم بره    دل من تورومی خواد

میدانم منتظرنیم نگاهی ازطرف منی تابازترانهُ عشق رابخوانی، امادیگردرجانم شوقی برای پرواز نمی بینم.شایدمن هم منتظرنگاهی ازجانب توهستم.کاش میشداین قدرسخت نگیرم، کاش می توانستم...........

یادت نره دوستت دارم،خیلی دلم تنگه برات، داروندارم روبگیر،مال خودت،مال  چشات،خورشیدوورداروبیار،آفتابی شوبه خاطرم،قرارمون یادت نره، دیرنکنی منتظرم......

متن امروزخرابت کرد؟داغون شدی؟من راهم همینطور........................................................................

 

 

  
نویسنده : soltane ghalbet ; ساعت ۱٠:٢۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۳٠ آذر ،۱۳۸۳