قلم دردست وحيرانم نمی دانم چه بنويسم

                                                     زغم سردرگريبانم نمی دانم چه بنويسم

قلم دردست وکاغذروبرويم ليک نادانم

                                                     که باقلب پريشانم نمی دانم چه بنويسم

توفرمودی برايت قطعه ای ازعشق بنويسم

                                                     به ياربهترازجانم نمی دانم چه بنويسم  

اگرخورشيدبودی درپرتوت خودراگرم می کردم.اگربادبودی چون برگ خزان خودرابه دستت می سپردم.اگرخدابودی به توايمان می آوردم تابدانی که دوستت دارم برای هميشه....

اگرهيچ بودی ازتوابرسپيدی می ساختم ياازتوخورشيدباشکوهی به وجودمی آوردم ترانسيم ملايمی می کردم تراخدای بزرگی ميکردم تابدانی که دوستت دارم برای هميشه..............................

سلام برکسيکه قلب پاک داردولعنت برکسيکه پاروی قلب ديگران می گذارد!             

به سرنوشت کلمات پيش ازاختراع الفبامی انديشم.به عشق که چگونه تلفظ ميشدبه پروازکه پرندگان راچگونه به سوی خودمی خواند.آسمان باکدام لهجه شاعربودوقصه هاکجابودندوالفبابه دنياآمدوبزرگ شدوبه مدرسه رفتوزبانهای مختلف آموختوچندزمانی قلبهامان راپاره پاره کرد.ازخطوط تصويری به جامانده است وقلبهاباپروانه هامکالمه می کنندواينکه عشق معطل نمی ماندواينکه حرفی غريبه نخواهندمانداگرآشنابه زبان دل باشدوزبان يکديگررانفهميديم والفبابزرگترشدوبسيارآموخت ودل راترجمه کردوبالهجه ای به صراحت نگاه شقايق گفت:

                                {همدلی مايه ی همزبانی است........}

    هرکجاتوبامنی من خوشدلم               گربوددرقعرچاهی منزلم

    چه بهونه گيرشدی تازگيا                  مگه عشقت ازسرم ميره به اين سادگيا

                       من که ازتومی گذشتم تو يه شب صدام کردی

    توالفبای عاشقی روواسه من کلام کردی       اين توبودی که به من سلام کردی

    توبه من گفتی نرو                        توبه من گفتی بيا                                 

    توخودت خواستی عزيزم سرراهم بمونی     عشق وديوونگيمومحرم رازت بخونی

    توخودت خواستی عزيزمن باشی               محرم وخسته وپيرمن باشی

بااولين نگاهت تنهاگلی که درگلخانه ی قلبم روئيده بودراچيدی وپرپرش ساختی وروحم رابهآتش کشيدی.........

حال ازتومی خواهم بانگاهی ديگرگلی درقلبم کاشته وبانازنگاهت وشهدلبهايت بارورش سازی.باشدکه بااشک شوقی که ازچشمانم سرازيرمی شودروح به آتش کشيده ام به خاموشی گرايد..............................

        هردريچه ای که روبه شب گشودم         فکرتنهايی چشمای توبودم

        عاشقانه های من شعرتوبوده               ازتوبوده هرچه گفتم وسرودم

        چشم من هميشه دنبال توبوده             همه ی ترانه هام مال توبوده

        هرنفس هميشه دريادتوبودم                 برگ باغ رفته بربادتوبودم

        همه جاده های دنيارودويدم                  درسفرهام به صدای تورسيدم

       هرکجارفتم وهرجاکه رسيدم                همه ی دنياروباچشم توديدم

       يادتوهمسفرشام وسحرگاه                  شوق ديدن تودرنهايت راه

       ازتوغربتم همه خاک زمين شد              عاشقانه های من عاشقترين شد.......

عمری ازعشق نوشتی وخواندی وشنيدی امايک لحظه طعم عشق رانچشيدی.بهتربودبه جای خواندن ونوشتن وشنيدن لحظه ای عاشق باشی تالذت عشق برايت ملموسترشود.

بياوپادراين وادی نه وببين که هنوزکوچکترينکوچه ی آن ناشناخته است.شيرين هاوفرهادها ليلی هاومجنون هاهمه آمدندونقل کردندورفتند.امابازهم وادی عشق ناشناخته ماند.معمايی لاينحل که بشربرای هميشه ازحل آن عاجزاست........

      اگه الماس دنياروبيارم                               بسازم تاج وروزلفات بذارم

     نداره ارزشی پيش نگاهت                           که من الماس کوه نورودارم

     منوازمن گرفتی بانگاهت                             شدم ديوونه ی چشم سياهت

     اگه جون منوازمن بگيری                              نگيری عشقتوازمن الهی

    خيال کردم که هرگزديگه عاشق نميشم          ندونستم برات ديوونه ميشم

    بنازم اون خداروخدای عاشقارو                      توروازجون عزيزترکرده پيشم

    نگوفرداکه فرداخيلی ديره دل عاشق مگه آروم ميگيره؟

                                            الهی تاابدبامن بمونی خداهرگزتوروازمن نگيره

      گل عشقت به جونم کرده ريشه                 جداازتونميمونه نميشه

     بده دستای گرمت روبه دستم                    بگوعاشق ميمونی تاهميشه   

کسی ميتوانددرپای عشق بميردکه پيش ازآن زندگی درپيش چشمانش مرده باشد.           

بعضی وقتهانگفته هاباارزشترند.به سرنوشت بينديش که چگونه آغازگرجداييهاست وبرمن خرده مگيرچراکه جبرزمانه آغازهرسلام راآخربه پايان بدرودمی رساند.زندگی پرازخاطرات تلخ وشيرين است چراکاری کنيم که سرنوشت شيرينيهارابه کام تووتلخيهارابهقلب من بنشاند؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

       منم يه روزميخنديدم به اشک سردعاشق

                                                       باورنميکرددلم ناله ودردعتشق

      به من نخنديه روزدلت دل به کسی ميبنده  

                                                      اون روز ميبينی عاشقی گريه داره نه خنده

 

 

 

 

  
نویسنده : soltane ghalbet ; ساعت ٩:٤٩ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢۸ آبان ،۱۳۸۳