خاطره هرجاکه ميری به يادمن باش....

سراغ خاطرات پدربزرگها که ميروی انکار عطری روح بخش وجودت رافرامي گيرد، پای سخنانشان که مي نشيني، تجسم لحظه لحظه خاطراتشان برايت آسان مي شود:استکان کمرباريک، مجری ورفعي وجام وآبگير، فنجان لب طلايي وکوزه گلي وترمه وحريرو سفره قلمکارش، اسب واستروميش وکاه، سبزه ودشت وکوچه باغ، حتي اين نزديکيهاتلويزيون مبلي، راديوی قديمي واتوموبيل انگليسي اش، همه وهمه با نفسهايش اعجاب انگيز اجين است ومن سکوت راترجيح ميدهم.ميخواهم بدانم آياامروزمن به اندازه ديروزاواحساساتم بُرخورده است؟ دردلم به صفايي که ازآن ياد ميکندغبطه مي خورم.ووسايل روی ميز کارم، کوچه وخيابان وشهربه آن گاری وگيوه وگلدان رشک ميبرندساعت وکامپيوتروضبط صوت وخودنويس وادکلن وحتي دوربين عکاسيم، شايددلشان مي خواست راهي به ادبيات عشق واميد وخاطره پيدا کنند. اما عصرچرخ دنده وحرکت مجالي برای ويراستاری وديدآن احساسات نمي گذاردوعشق 2000هنوزباواژه های دوره شمع شال و مکتب وقاصددرقلبهای چرخ دنده ای با قدرت نفوذ ميکند.

درخاطره ها چه سبز ميبينمت، ريزپردازنده شعرم دچاراختلالي گشته است، گه گاهي که دلم ميل تغزل دارد....بيا بازهم من وتو باهم يکي بشيم وهرچي تودلامون هست، خالي کنيم:                                 

اين روزهاکاش هرروزيااولِ آشنايي بودياآخرِدشمني، آن وقت ياآنقدرتحمل بودکه بسازی ياآنقدرنفرت که بسوزی ودم نزني؛                                                                 

اين روزهاکاش هرساعت ياخواب بودياسنگ، آنوقت يانميديدی که چگونه ات ميکوبند ويامي کوبيدی ومي ديدی؛                                                                             

اين روزهاکاش هردقيقه يامست بودی ياخمار، آنوقتياعبوردقيقه رانمي فهميدی ياآنقدردرفکرعبوردقايق بودی کهلحظه لحظه راميشناختي؛                                                    

اين روزهاکاش روزراميشدشب کردوشب راروز، اين يکيرانميدانم چرا،فقط نازنينم:               

 هرچه زني ، بزن ، مزن،  طعنه به روزگارِمن................                                  

 

  
نویسنده : soltane ghalbet ; ساعت ۱۱:٠٠ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱۸ اسفند ،۱۳۸۳