و........

ديروز تو را در ميان ابرها ديدم، مي خوستي براي كوير زند گيم باران باشي، تويك روياي نديده اي، سربه ديوار مهرت مي گذارم وپشت نرده هاي خيال يك آرزو آنقدر مي نشينم وآنقدر مي نويسم كه بيايي.

بيا، اگر نيايي نهالهاي جوان وجودم راچه كسي آبياري خواهد كرد؟ كدامين دست نوازشگرموج گيسوانم رابه رقص خواهدآورد؟ زانوهايت رامي جويم كه سربر آنها بگذارم وآغوش گرمت را كه درآن آرام گيرم.فقط يك شب به خواب چشمان منتظرم بيا تا روياهايم با تورنگ شادي گيرد.......

         هر چه كردم نشوم از توجدا بدتر شد               از دل ما نرود مهرووفا بدتر شد

         مثلا خواستم اين بار موقر باشم                      وبه جاي تو بگويم كه شما بدتر شد

        اين متانت به دل سنگ تو تاثير نكرد                  بلكه برعكس فقط رابطه ها بدتر شد

       آسمان وقت قرار من وتو ابري بود                    تازه با رفتن تو وضع هوا بدتر شد

       چاره درد، دوا نيست كه حال بد من                     بي توباخوردن داروودوا بدتر شد

       روي فرش دل من جوهري از عشق تو ريخت      آمدم پاك كنم عشق تورا بدتر شد

مي بيني كه هنوزبرايم بهتريني؟ مي خواهم تفسيرت كنم، مي خواهم عاشقان پاك را تفسيركنم، چرا كه خوب مي داني داغ عشقت رابه جان دارم. تورادوست دارم اما براي رسيدن به تو اشكي نخواهم ريخت، به تو گل سرخي هديه نخواهم داد و هرگز نخواهم گفت كه: دوستت دارم، اما بدان اگر اين همه خدارا دوست دارم براي زند گيست، وزندگي رابراي عشق، عشق رابراي تووتورا به خاطر خود دوست مي دارم چرا كه اگرتو نباشي ديگر من هم نيستم......

فرياد مي زنم كه اگرعزت به قناعت است وذلت به طمع، ذلت عشقت رابه عزت ديگران نمي فروشم چون قناعت در عشق تو داشتن، بي معني است.عشقت را فرياد بزن و بهار آشناييمان رابه تابستان محبت برسان اما هرگز طعم پائيز جدايي و زمستان اندوه را به كاممان نچشان. اگرروزي شنيدي كه سلاممان بهانه است وعشقمان دروغي جاودانه باور نكن اما در اين سخن ترديد نداشته باش كه آنكه صادقانه با تو درد دل مي كند، هاي هاي گريه شبانه است.........................

   من از چشمان خود آموختم درس محبت را     كه هرچه دل به ياد آرد به جايش ديده مي گريد

 

  
نویسنده : soltane ghalbet ; ساعت ٥:٠٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٩ اردیبهشت ،۱۳۸٤

۱

به نام آفريننده جدايي براي شيرين تركردن لحظه ديدار، به نام نقاش عشق بر پرده وصال، به نام پرستوي سرگردان عشق وبه نام اوكه آهم راشنيد وتورا برايم فرستاد..........

قلم به دست، كنار صفحه لحظه ها، روي برگي ازشقايق، دل سپرده به باد، گاه مي نويسم ازسكوت، گاه از خطهاي فاصله، گاه از جدايي وزماني از وصال، درهر حال لحظه اي فارغ از يادت نيستم؛

آمالهاي محال اما شيرين را سان مي بينم، قطارزمان يك يكشان را مي برد تا به تو رسيد، گفتم كاش امتداد لحظه ها تكراربا تو بودن بود، كاش مي شد سرنوشت راازسرنوشت.......

كاش همچوقطره اشكي ازديده گانت زاده مي شدم وبرگونه هايت بوسه مي زدم ودر سرخي لبانت جان مي سپردم. گفتي همواره پيش ديده مني پس چرا تا به حال نديد مت؟

  درزمين به هر كه مي رسي، خنجري ميان مشت خودنهفته است  

                                       پشت هرشكوفه تبسمي، خار جانگداز حيله اي شكفته است

  آنكه باتومي زندصلاي مهر، جزبه فكرغارت دل تو نيست

                                       گرچراغ روشني به راه توست، چشم گرگ جاودان گرسنه است

  درون باغ بي ترانه زمين، ساقه هاي سبزآشتي شكسته است

                                      لاله هاي سرخ دوستي فسرده است، عشق جان سپرده است

   غنچه هاي نورس اميد، لب به خنده وانكرده مرده است

                                       پرچم بلند سروراستي، سربه خاك غم سپرده است

اي كاش بودي تااين جاده ها باآمدنت بي انتها تر مي شد؛ مي داني كه زمزمه هاي دلتنگي ام با آمدنت به خط پايانش مي رسد وخيالم از دويدن در خط سرگرداني نجات ميابد وشبنم چشمانم برگلهاي پژمرده عشق، طراوتي دوباره مي بخشد.صادقانه به لحظه ها دل بستم تا روزي طعم شيرين باتوبودن رااحساس كنم.التماسم به عقربه ها براي تندتررفتن تا فرارسيدن روز موعود وسرشار شدنم از عطرنگاهت بر كسي پوشيده نيست، دلت مي آيد انتظارم رابه جاده هاي غريب پيوند دهي وشربت وصال رابه زهرهجربياميزي؟

پرستوي هوايم باش ومعناي عميق واژه هايم، به سرخي اين گل عاشق هميشه مشتاق، گوشه چشمي كن، مرا به عالم دلوا پسي نبر، عشق سوزانم را پذيرا باش چرا كه بر دروديوارهر محمل نوشتم به اميد آنكه شايد روزي بگذري و به خاطرم آوري......

بدان كه هميشه فقط يك عكس، يك ياد، يك خاطره وتنها نام عشق است كه مي ماند.

  فروغ روشن شبهايم، سحرگاه شب يلدايم،هراس جان غم بيهوده بودن است پس بيا واميد روشن شبهاي من باش""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

  اين روزها كه عاطفه پيدا نمي شود                      درياچه نگاه تو دريا نمي شود

  اين چهره هاي غم زده دربحرآرزو                      با اين خطوط وازده زيبا نمي شود

  با اين شعارهاي بي درو پيكر كه مي دهيد              ناني براي سفره مهيا نمي شود

  چيزي بگو اگرچه به جايي نمي رسد                    هر زاغ شوم شبزده عنقا نمي شود

  باور كن اي تمامي فريادهاي من                         " آدم دوباره عاشق حوا نمي شود"

 

  
نویسنده : soltane ghalbet ; ساعت ٥:٠٠ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٩ اردیبهشت ،۱۳۸٤

۱۲

سراينده ليلي احساس مجنون را مي شناسي؟ حالا درحال خواندن كلامي از او هستي، يكي از هزاران نامه اي كه به شوق ليلي مي نوشت به رويت باز شده پس بيشتر قدر خودت را بدان!

                  اگه احساسمو مي فهميدي             اگه اوج غصه مو مي ديدي

                  اگه مي خواستي بموني عاشق       پيرعالم رو جوون مي ديدي 

                                           قلبتو دوباره مي بخشيدي

                  اگه جونم سپربلا نشد                  اگه عشق به كاممون روانشد

                  اگه ديدي عشقمون واهي بود         بهترازاين واسه ما دوتا نشد

                                         عشقتو چه بي ريا مي ديدي

                 اگه فرصتي دوباره خواستي           زمهريري توي گرما خواستي

                 تيشه فرهادرابردست گير              همچو مجنون شو چو ليلي خواستي

                                       دردعشقو در كه تو مي ديدي

                 نه گناهكارونه بي تقصيريم            من وتو بازيچه تقديريم

                هردوتوبيراهه ويرون عشق           هردوبااحساس خوددرگيريم

                                       توبگوازچه كسي رنجيدي

                دل من دربه دركوي توبود             دست در پيچش گيسوي تو بود

               عشق من باتومثل بود،چه سود         دل تو جايگه ماتم بود

                                        نازدراوج وفا مي ديدي

               اگه اوج خنده هات منم كه هيچ         اگه لبخند صدات منم كه هيچ

               اگه خواستي باشي بامن همسفر        باش اما بي تواين منم كه هيچ

                                        اوج احساس منو فهميدي؟

نوشتن، عرق ريختن روح درپاي تو بود، تويي كه نمي شناختمت؛احساس، آب شدن در وجود تو بود، تويي كه نمي ديدمت؛ قلب، تپيدن به شوق ديدار تو بودو گوش، ا لتماس شنيدن نجوايي از تو، تويي كه نمي شنيد مت؛ چشم، منتظر شدن وديدن رهگذران به شوق ديدن تو بود، تويي كه نمي ديدمت؛ دست، تمناي فشردن انگشتان ظريفت راداشت، پا،تواني براي رسيدن به سرمنزل تورامي خواست،عقل، ديوانه توبود، لب، عشق بوسه اي ازآتش لبهايت را مي خواست، ديده، نورمي خواست براي بهترديد نت وگوش، موجي براي زيباتر شنيد نت، شعر، كلامي براي بهترسرو د نت وآغوش ، جايي براي گرفتنت.............

در حسرت ديدارت آواره ترينم، كافي نيست؟ درد عشقم را به كه بگويم كه باور كند؟

علاقه شديد قلبي، كه اگربربرف بنويسي آب مي شود، به گل بگويي پرپر مي شود، سنگ راخاك مي كند ودل سنگ رانرم، برقلبم نوشتم وخون گريست اماباقي ماند،حال مي خواهم برروي كاغذ اسيرش كنم تا پايدار بماند، تابداني كه هميشه دوستت دارم؛اما دلم به حال كاغذ هم مي سوزد، چون گنجا يشي بيشتر از چندخط حرف عاشقانه ندارد.اين قصه ي يك عشق است اما نه عشقي زودگذر، عشقي كه عمري مي ماند چون در قلبها اسير است حتي درقلب تو، تويي كه شايد سنگدل ترين موجود باشي............

َ           "  اگر مجنون دل ديوانه اي داشت       دل ليلي از او ديوانه تر بي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌    "     

 

 

  
نویسنده : soltane ghalbet ; ساعت ٤:٥٩ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٩ اردیبهشت ،۱۳۸٤