قلم دردست وحيرانم نمی دانم چه بنويسم

                                                     زغم سردرگريبانم نمی دانم چه بنويسم

قلم دردست وکاغذروبرويم ليک نادانم

                                                     که باقلب پريشانم نمی دانم چه بنويسم

توفرمودی برايت قطعه ای ازعشق بنويسم

                                                     به ياربهترازجانم نمی دانم چه بنويسم  

اگرخورشيدبودی درپرتوت خودراگرم می کردم.اگربادبودی چون برگ خزان خودرابه دستت می سپردم.اگرخدابودی به توايمان می آوردم تابدانی که دوستت دارم برای هميشه....

اگرهيچ بودی ازتوابرسپيدی می ساختم ياازتوخورشيدباشکوهی به وجودمی آوردم ترانسيم ملايمی می کردم تراخدای بزرگی ميکردم تابدانی که دوستت دارم برای هميشه..............................

سلام برکسيکه قلب پاک داردولعنت برکسيکه پاروی قلب ديگران می گذارد!             

به سرنوشت کلمات پيش ازاختراع الفبامی انديشم.به عشق که چگونه تلفظ ميشدبه پروازکه پرندگان راچگونه به سوی خودمی خواند.آسمان باکدام لهجه شاعربودوقصه هاکجابودندوالفبابه دنياآمدوبزرگ شدوبه مدرسه رفتوزبانهای مختلف آموختوچندزمانی قلبهامان راپاره پاره کرد.ازخطوط تصويری به جامانده است وقلبهاباپروانه هامکالمه می کنندواينکه عشق معطل نمی ماندواينکه حرفی غريبه نخواهندمانداگرآشنابه زبان دل باشدوزبان يکديگررانفهميديم والفبابزرگترشدوبسيارآموخت ودل راترجمه کردوبالهجه ای به صراحت نگاه شقايق گفت:

                                {همدلی مايه ی همزبانی است........}

    هرکجاتوبامنی من خوشدلم               گربوددرقعرچاهی منزلم

    چه بهونه گيرشدی تازگيا                  مگه عشقت ازسرم ميره به اين سادگيا

                       من که ازتومی گذشتم تو يه شب صدام کردی

    توالفبای عاشقی روواسه من کلام کردی       اين توبودی که به من سلام کردی

    توبه من گفتی نرو                        توبه من گفتی بيا                                 

    توخودت خواستی عزيزم سرراهم بمونی     عشق وديوونگيمومحرم رازت بخونی

    توخودت خواستی عزيزمن باشی               محرم وخسته وپيرمن باشی

بااولين نگاهت تنهاگلی که درگلخانه ی قلبم روئيده بودراچيدی وپرپرش ساختی وروحم رابهآتش کشيدی.........

حال ازتومی خواهم بانگاهی ديگرگلی درقلبم کاشته وبانازنگاهت وشهدلبهايت بارورش سازی.باشدکه بااشک شوقی که ازچشمانم سرازيرمی شودروح به آتش کشيده ام به خاموشی گرايد..............................

        هردريچه ای که روبه شب گشودم         فکرتنهايی چشمای توبودم

        عاشقانه های من شعرتوبوده               ازتوبوده هرچه گفتم وسرودم

        چشم من هميشه دنبال توبوده             همه ی ترانه هام مال توبوده

        هرنفس هميشه دريادتوبودم                 برگ باغ رفته بربادتوبودم

        همه جاده های دنيارودويدم                  درسفرهام به صدای تورسيدم

       هرکجارفتم وهرجاکه رسيدم                همه ی دنياروباچشم توديدم

       يادتوهمسفرشام وسحرگاه                  شوق ديدن تودرنهايت راه

       ازتوغربتم همه خاک زمين شد              عاشقانه های من عاشقترين شد.......

عمری ازعشق نوشتی وخواندی وشنيدی امايک لحظه طعم عشق رانچشيدی.بهتربودبه جای خواندن ونوشتن وشنيدن لحظه ای عاشق باشی تالذت عشق برايت ملموسترشود.

بياوپادراين وادی نه وببين که هنوزکوچکترينکوچه ی آن ناشناخته است.شيرين هاوفرهادها ليلی هاومجنون هاهمه آمدندونقل کردندورفتند.امابازهم وادی عشق ناشناخته ماند.معمايی لاينحل که بشربرای هميشه ازحل آن عاجزاست........

      اگه الماس دنياروبيارم                               بسازم تاج وروزلفات بذارم

     نداره ارزشی پيش نگاهت                           که من الماس کوه نورودارم

     منوازمن گرفتی بانگاهت                             شدم ديوونه ی چشم سياهت

     اگه جون منوازمن بگيری                              نگيری عشقتوازمن الهی

    خيال کردم که هرگزديگه عاشق نميشم          ندونستم برات ديوونه ميشم

    بنازم اون خداروخدای عاشقارو                      توروازجون عزيزترکرده پيشم

    نگوفرداکه فرداخيلی ديره دل عاشق مگه آروم ميگيره؟

                                            الهی تاابدبامن بمونی خداهرگزتوروازمن نگيره

      گل عشقت به جونم کرده ريشه                 جداازتونميمونه نميشه

     بده دستای گرمت روبه دستم                    بگوعاشق ميمونی تاهميشه   

کسی ميتوانددرپای عشق بميردکه پيش ازآن زندگی درپيش چشمانش مرده باشد.           

بعضی وقتهانگفته هاباارزشترند.به سرنوشت بينديش که چگونه آغازگرجداييهاست وبرمن خرده مگيرچراکه جبرزمانه آغازهرسلام راآخربه پايان بدرودمی رساند.زندگی پرازخاطرات تلخ وشيرين است چراکاری کنيم که سرنوشت شيرينيهارابه کام تووتلخيهارابهقلب من بنشاند؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

       منم يه روزميخنديدم به اشک سردعاشق

                                                       باورنميکرددلم ناله ودردعتشق

      به من نخنديه روزدلت دل به کسی ميبنده  

                                                      اون روز ميبينی عاشقی گريه داره نه خنده

 

 

 

 

  
نویسنده : soltane ghalbet ; ساعت ٩:٤٩ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢۸ آبان ،۱۳۸۳

 

 

عاشقانه های من:                                                                                                              

امشب تو سینه قلبم ازعشق توغوغامی کند                                                                   

وزشوق دیداررخت امروزوفردامی کند

صدبارگفتی که بیامن آمدم نزدتولیک                                                                          

هربارافتادم زپابهرتماشای شریک

من دلبری ازدلربایان جهان خاکیم                                                                              

ازخوبرویان جهان کم نیستم خودشاکیم

شاکی ترازفرهادم وشیرین ترازشیرین او                                                                    

مجنون ترازمجنون مشوشیرین ترازشیرین مگو

درعاشقی فصلی نوام دردلربایی چیره دست                                                                 

روزی دهم عشق خودم برآنکه قلبم راشکست

شورونیازقلب من نجوایی ازفریادتوست                                                                      

این زودترمی خواستی جام جهان دردست توست

یادتوآتش می زندجان ودل بیمارمن                                                                            

ای عشق من پاینده ام تاکه توباشی یادمن

یادعزیزان بهرماآتش زدن برخانه است                                                                       

این خانه آن میخانه ی بی باده وویرانه است

دلخون مشوازاینکه روزی دل زمهرت پاک کردم                                                          

من بی مهاباقلب خودراسینه ی افلاک کردم

هرکوعزیزش داشتی درخانه ی عشق دلت                                                                   

بت کن دلش رادردلت غافل مشوازمرحمت

  \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\

زهوس پرسیدند                                                                                                   

توچرازادمیان بیزاری                                                                     

یاچرادردل هرکوروکری                                    

آتشی می نهی ازعشق فروزان چون ماه

توی خلوتگه عشاق زمان                                                                           

تویی آن واسطه ی شوم وخراب                     

گفت:من عاشق لیلی بودم                                                                                     

باخیالش شبها                                                                  

 شادمی آسودم                                                

ولی اورفت ورهاساخت مرا          

بعداومن هم بانام جنون                                                            

هوسی گشتم دراین دنیا                

   $$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$

شعرهای بالاسروده های خودم بود.تازه ی تازه.مربوط به روزسه شنبه 26 آذر83.ساعت 10:12

وحالااصل مطلب:                                                                      

همه دلشون می خوادبه کسی دل ببندن که اگه روزی بهشون گفت:"دوستت دارم"واقعی باشه.ازته

دلش گفته باشه.اما مگه تواین روزگارهزارچهره آدم یکرنگ هم پیدامیشه؟ تواین روزها حتی خودت

هم به خودت دروغ میگی!جلوکسی که دوستش داری زبونت بندمیاداماجلوآدمهایی که بودونبودشون

برات فرقی نمی کنه بلبل زبونی می کنی!                                                                     

بیمارخنده های توام بیشتربخند                                                                 

خورشیدآرزوی منی گرمتربتاب                    

کم کم دارم ازیه چیزمطمئن میشم اونم اینکه پیداکردن وداشتن یه عشق حقیقی محاله.ازبس که نامردی

دیدم.بهتئه بریم توعالم خیال تا حداقل بشه یه کم به این زندگی خوش بین شد:                           

می خوام ازعشقی بنویسم که همیشه آرزوی داشتنش روداشتم.اماازترس اینکه مبادااون هم مثه مردم

این روزگارنامردازآب دربیادجرات دیدنش روندارم.تورویاهام به آدمی علاقه مندشدم که نه دروغ گفتن

 بلده ونه دیدن عذاب دیگران براش خوشآینده. توخیالم باکسی زندگی میکنم که من روفقط به خاطرخودم

 دوست داره ومیخواد نه مسائل جانبی مثل زیبایی پول موقعیت اجتماعی و........                        

آرزوم این بود که جایی زندگی کنم که آدمهامعنی کلمه هایی روکه شبانه روز ازشون استفاده میکنن

 بفهمن امامتاسفانه دارم جایی نفس میکشم که هواش پرازدروغه تاحدی که دیگه داره خفه م میکنه.

حرف اول وآخرروپول وپارتی میزنه.اولهافکرمیکردم این حقه بازیهافقط تومسائل حاشیه ای زندگی ماست

حالامی بینم وحشتناکترین اهریمن که تاته وجودآدم رونابودمیکنه دروغهاییه که راجع به عواطف واحساسات

 بهت میگن.دوست داشتم عشق(حتی به زبون آوردن کلمه ش)مقدس بوداماچیزیه که وردزبون هرکسی شده.

مثه قسم خدا وپیغمبرکه نقل هرمجلسیه.(بااینکه میدونن قسم دروغ می خورن)گفتن دوستت دارم هم شده جمله ی

کلیشه ای ودلچسب این روزها.ولی اگه ته دلشون روبخوای می بینی تنهاحسی که واقعانمی شناسن

 همین عشق وعلاقه ست.

 

  
نویسنده : soltane ghalbet ; ساعت ۱۱:٠٠ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٦ آبان ،۱۳۸۳

 

توی دنیا چی می خوای؟            که به پات بریزم

همه هستی مو من                   به سراپات بریزم

لب پرخنده می خوای                   بیالبهام مال تو

چشم پرگریه می خوای               بیاچشمام مال تو

بیاتا برات بگم                      من غرورم مال تو

بذاتافدات بشم                        من وجودم مال تو

اگه بازیچه می خوای                    بیاقلبم مال تو

اگه رودخونه می خوای           سیل اشکام مال تو

چرا من بی توبمونم؟             نمی دونم نمی تونم

واسه زندگی کردن   تورومی خوام خوب می دونم

توبدون عشقم توهستی       واسه من زندگی هستی

*************************************

کی رسیدی بگوکه اینجا             من به یاد توزنده هستم

آرزوی دیدنت را                       می پرستم می پرستم                            ای همیشه قبله ی من                من به سوی تو رهسپارم

من نمازآخرم را                       درحریم تو می گذارم

توای صبا مرا   همراه خودببر  شایدکه قصه ام  آنجابه سررسد

آنگه که جان من  شدتیرآسمان   درجمع عاشقان  این قصه رابخوان

بگوقلندری   عشقو به جان خرید   باذکریاعلی    دست ازجهان کشید

ازتواشاره ای.ازمن دوان شدن.هرآنچه میل توست.ازمن همان شدن

من بی ستاره ام.هفت آسمان تویی.آن بی نشان منم.نام ونشان تویی

شیشه ی عمرمن                          حالابه دست توست 

نشکن شکسته را                         این نازشست توست 

جانم به دست توست                        

بودونبودمن حالابه دست توست                

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

 

 

بازم...............؟                                                              

یه دنیا واسه خودت بسازورودرش بنویس:ورودبدون صداقت ممنوع          

دلت چی می خواد؟ یه دنیاداشته باشی که همه جاش پرازگلهای یاس ورزباشهووقتی واردش میشی بوی عطرش مستت کنه؟هرکس رومی بینی بلدنباشه زبون بریزه ودروغ بگه؟واسه بالارفتن بقیه روزیرپاش له نکنه؟ کاسه صبرش هیچ وقت پرنشه؟

دوست داری زیرآسمونی نفس بکشی که پرازشاپرک وقاصدکه؟روزمینی راه بری که برجهاش سربه فلک نکشیده باشن یاآدمهاش به هم نارونزنن؟ دوستهات باهات دوست باشن نه مگس گردشیرینی؟

 دوست داری روزی برسه که واسه جبران اشتباهاتت نیازبه شب قدرنداشته باشی؟ دوست داشتی هیچ وقت منتظرگرفتن فرصت دوباره برای ازنوشروع کردن نبودی؟ یااینکه یه روزی روببینی که بهجرات بتونی بگی ازهیچ نظرکم وکاستی نداری ودنیا به کامته؟ نفرت تووجودت مرده وکینه رونمیشناسی؟ زخمهای کهنه زندگیت هموارشده وتموم مردم دنیاباهات ازهمه نظرراه میان ولحظه به لحظه بیشترتودلشون جامیشی؟هیچ کس دلیلی برای تنفرازکناریش نداره ودریک کلام:                                                          

یه دنیای عالی داری که حتی بابهشت خداهم عوضش نمیکنی!

اما یه چیزی:

اگه روزی رسیدکه فکرکردی همه اینها برات مهیاست بدون یامردی یادیوونه شدی یاعاشق!!!!!!!

 

 

 


 

                                

  
نویسنده : soltane ghalbet ; ساعت ۸:۳٥ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٦ آبان ،۱۳۸۳

 

حقیقت تلخ

 

دلت می خوا د خود ت باشی؟ یعنی چشم به راه روزی هستی که مجبور نباشی برای خوشحال کردن دیگران بخندی یابه اصطلاح لبخندد مسخره ای بزنی.می تونست همه چیزکامل باشه اما انگارما آدمها خلق شد یم که چند صباحی زندگی کنیم وبعد بریم.حالاخوب ویا بدزندگی کرد نش دیگه به عهده خودمونه.میشه خوب زندگی کردالبته اگه احساسات به خرج ندی وازکاه کوه برای خودت نسازی.میشه بی تفاوت هم بودمثه خیلی هاکه معنی خوب و بد وغم وشادی براشون یکیه.این طورآدمهازندگی می کنن وزیادهم عمرمی کنناما آدمی که غصه رومی فهمه وبادرد آشناست زودنابود میشه فکر وخیال کوه روویرون میکنه.                                                                     آدمهایی که نه تنهاغم خودشوشو می خورن بلکه برای دیگران هم دل می سوزونن کم نیستن اما چه سود؟اونی که میفهمه دستش خالیه اما اونکه نمی فهمه مستغنی.وبدبختانه برد با کسیه که مستغنیه.هیچ وقت باتمام وجود نمی تونی شادی کنی چون همیشه همراه شادی باید غمی هم باشه.برای سنجش اندوه و شادی هردومقابل هم قرار می گیرن واین تساوی اجازه لذت نمی  ده................................................................. 

بگذریم .همیشه هرچی شنیدیم حکایت لیلی بوده برای مجنون یا شیرین برای فرهاد.اما هیچ وقت قصه ای ازشقایق نبوده.شقایق زن یا مرد نیست که حکا یتش سرزبونها باشه.یه سنبله .سالارتموم عاشقاس ویه هلپر به  تمام معناست!                                                                              

اون میگه:عاشق کوره وعشق منطق نمیشناسه.عشق جماد نیست که لمسش کنی یا توی دستت سبک سنگینش کنی!عشق رو ا ول با ضربان قلبت شمارش کن وبعد ا ون روبااخلاص تقدیم مالکش کن اگه همون اندازه که دوستت داره توهم به اون علاقمندی آزارش نده. نگذارتوآ تش ناکامی بسوزه این ودیعه الهی رو ارج نه وبا موهومات بی اساس اون رو ضایع نکن !!!! 

میگه عشق بایدطوری باشه که باگذشت زمان عمیقتر بشه وریشه درتاروپودآدم بدواند!هراحساسی عشق نیست وقتی درگیراین حس شدی اون روبه بازی نگیر.                                              

بدون همیشه ویرون کردن آسونه وروندن ازخودآسونتر.اما اون که می پذیره ومی سازه عاشقه وفداکار.اشتباهات خودت ودیگران روقبول کن .وقتی بدونی که حق بادیگرانه وعذر بخوای نشانه تواضع وفروتنی توست ودست آخر:                                                                              

اگرطالب چیزی هستی تلاش کن وازسختی نترس. تواین روزگارهیچ چیزبدون زحمت به دست نمیاد.اگه به این امید بشینی که بقیه کمکت کنن زندگی روباختی.هیچ کس ازآدم بی عرضه خوشش نمیاد.فقط به خدا وخود ت تکیه کن تا اون چیزی روکه می خوای به دست بیاری.ازاین نترس که بعدازتلاش بازهم دستت خالی باشه توتلاشت روبکن به موقع دستت پرمیشه.                        

و این هم یه شعربه رسم یادگار:                                  

                                      

نشکن دلی که باتو    صادق ومهربونه   اگه صدانداره   نگو که بی زبونه                

 

  
نویسنده : soltane ghalbet ; ساعت ۸:٢٧ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٤ آبان ،۱۳۸۳